Dit is Muzerije

IEDEREEN DOET MEE

Muzerije is dé plek voor de amateurkunsten in de stad. Voor heel veel Bosschenaren - en die zijn zo uiteenlopend als ons aanbod. Muzerije kiest voor diversiteit, iedereen is welkom; waar je ook vandaan komt, wat je achtergrond ook is. Of je nu jong of oud bent, een beperking hebt of niet, voor het eerst hier komt of voor de twintigste keer. Het gaat immers om plezier, ontspanning en ontmoeting bij Muzerije. Voor en met iedereen.

ATELIER4HOOG

Gonny Sierig (Atelier4hoog, huisgenoot)
“Atelier4hoog (huisgenoot) is een naai- en handwerkatelier voor mensen die het financieel niet breed hebben. Of zelfs helemaal niks hebben. Uit alle lagen van de bevolking: oud, jong, autochtoon, allochtoon, vrouwen en ja, ook mannen komen hier met hun brei of haakwerkjes en hun eigen kleding maken of verstellen. Iedereen is welkom. Wij hebben de materialen, de machines en helpen waar nodig. Gratis.

Het is dus geen les. Het atelier heeft een los-vast-karakter, met een open inloop. Veel deelnemers komen hier namelijk ook om elkaar te ontmoeten, elkaar te spreken. De meesten hebben veel ellende meegemaakt, leven in een isolement, zonder werk, zonder geld. Hier kunnen ze hun gedachten verzetten, helpt men elkaar weer op weg.

Waar die naam, Atelier4hoog, vandaan komt? Van onze plek bij Muzerije, op de vierde verdieping. Wij zijn er ‘huisgenoot’. Toen ik dit project drie jaar geleden begon, zocht ik een geschikte plek en kwam ik bij Muzerije terecht. En die hebben ons omarmd. We mogen van deze ruimte gebruikmaken en krijgen alle medewerking. Heel gemoedelijk, heel prettig, heel betrokken.”

'HEEL GEMOEDELIJK, HEEL PRETTIG, HEEL BETROKKEN'

MET JE HART
Ineke Vossen (projectleider Muzerije)

“Een paar jaar geleden werd Muzerije benaderd door Met je hart, een stichting die eenzaamheid onder kwetsbare ouderen wil tegengaan, die met waardevolle ontmoetingen mooie momenten en nieuwe vriendschappen mogelijk wil maken. Of wij samen iets voor hun doelgroep konden opzetten? Iets actiefs, met kunst en cultuur. Iets waarmee we de zintuigen prikkelen.

Dat hebben we gedaan. Natuurlijk, zou ik bijna zeggen. Het sluit namelijk heel goed aan bij wat we bij Muzerije nastreven: samenwerken en verbinden. Kunst en cultuur gebruiken om samen verder te komen. Of je nou jong of oud bent.

Met behulp van verschillende subsidies kunnen we nu al meerdere jaren op een rij projecten voor deze ouderen opzetten. Eerder hadden we bijvoorbeeld een project rond Jeroen Bosch en traden de dames en heren op met leerlingen van het Bosch Leerorkest in Theater aan de Parade. Er zijn groepen die met hun stem bezig gaan, zingen en theaterspelen. En groepen beeldend, waar wordt geschilderd of met klei gewerkt. Daarbij worden ze begeleid door professionele docenten van Muzerije, die ook echt affiniteit hebben met deze doelgroep.

Je ziet en hoort de deelnemers tijdens zo’n middag opleven. Juist omdat ze op een heel andere manier bezig zijn dan gewend: fysiek, creatief, gezamenlijk iets creëren. En omdat ze nieuwe contacten opdoen; er wordt samen koffie gedronken, er worden verhalen uitgewisseld, herinneringen opgehaald, er wordt gelachen. Op zo’n dinsdagmiddag wordt het sociale isolement even doorbroken, staat iedere deelnemer weer een paar uur vol in het leven. Ja, dat zijn mooie momenten.”

'KUNST EN CULTUUR GEBRUIKEN OM SAMEN VERDER TE KOMEN'

Lies Schuurmans en Piet Zwaan (deelnemers) over de ouderenmiddagen bij Muzerije:


Lies: “Hoe ik hier terecht ben gekomen? Tja, da’s al lang geleden. Ik was al vaker met stichting Met je hart mee geweest, gingen we uit eten of op bezoek bij een hotel. En toen vroegen ze of ik mee wilde doen met de creatieve middagen bij Muzerije. Ik zei: ja, dat vind ik leuk. En sindsdien doe ik mee.”

Piet: “Ik weet eigenlijk niet eens meer hoe ik hier terecht ben gekomen, ik ben al zo lang lid, al zeker drie jaar. En ik vind het fantastisch hoor. Vorig jaar bijvoorbeeld, hebben we liedjes gezongen. ‘Opa, kijk eens wat ik vond op zolder’ en ‘Oma, ik zing een lied voor jou’. Weet je nog wel, Lies?”

Lies: “Ja, dat was gezellig. Dit jaar hebben we een veel moeilijker lied. Iets van over de grens, denk ik. Wel mooi hoor. Maar ik weet nog steeds niet wat we nou eigenlijk zingen.”

Piet: “Het is Italiaans of Turks of zo. Ik weet dat het ’welkom’ betekent. En de rest legt de docente ons nog wel uit.”

Lies: “Ja, dat komt goed. En ik vind het hartstikke leuk hier, echt. Zo samen met z’n allen. Iedereen doet mee. En als er dan toch iemand is die zegt ‘Dat kan ik niet’, dan zeg ik: ‘Dat-kan-ik-niet zit achter de heg’. Ja, zo is het toch? Dat zeiden we vroeger ook al. We kunnen het allemaal. En anders helpen we elkaar.”

Piet: “Wat ook zo mooi is: op het eind van het seizoen, bij de laatste middag, komen we allemaal bij elkaar. Drinken we koffie samen. En dan laten we elkaar zien en horen wat we hebben gedaan. De theatergroep, het beeldend-clubje. En dan zingen wij wat we geoefend hebben.”

Lies: “Ik doe niet zo veel buitenshuis, heb het best druk. Ik woon nog op mezelf, wil geen werkster, doe het allemaal zelf. Maar zo’n middag naar Muzerije is echt een uitje elke week. Gezellig!”

Piet: “Precies, mensen ontmoeten, bezig zijn. Als het kan, doe ik volgend jaar weer mee.”

Lies: “Ik ook! Als ik er dan nog ben, maar daar zorg ik wel voor.”

'WE KUNNEN HET ALLEMAAL. EN ANDERS HELPEN WE ELKAAR'

THEATERGROEP SPRING
Carlijn vindt het superleuk om te dansen en te zingen. Nicky houdt van Shakespeare. Myrthe wil actrice worden. Of danseres, daar is ze nog niet uit. Isabel vindt het wat spannend vanavond, er wordt gefotografeerd.

Dinsdagavond, in de Pleitzaal van Muzerije komen de acteurs van Theatergroep Spring 2 Brabant samen. Negen jonge spelers en dansers met een verstandelijke en/of lichamelijke beperking, maken met regisseur Jan van der Els en regieassistente Marga du Maine een toneelstuk op maat. Op de speelvloer hier is iedereen volwaardig, spelen de gebreken geen (hoofd)rol. En dus ontwijken de negen allemaal met een sprongetje de rondscharrelende fantasiemuis, werpen ze elkaar met een luide ‘woesj!’ energie toe en stelt ieder zich professioneel voor op een denkbeeldige catwalk – ‘let op het afstapje!’, waarschuwen ze elkaar.

Wat en hoe de uiteindelijke voorstelling gaat worden, bepalen ze samen. Vanavond repeteren ze een scene uit het sprookje Rapunzel. En wordt een ontzield meisje teder wakker gekust door een stoere prinses. Hier geldt het spelplezier, is elke acteur een ster. Maar er wordt evengoed hard gewerkt aan de verstaanbaarheid en mimiek, aan de gebaren en het spel. Ze hebben nog even, de opvoering voor publiek is pas tegen de zomer. Spannend, nu al. Maar voor Myrthe kan het niet snel genoeg gaan. En Nicky hoort in de verte het applaus al.
Woesj!